"Αν το καλοσκεφτείτε, τί έχει να κάνει ο οποιοσδήποτε στο Άμαν;"

Πριν φύγουν στην Εξορία, οι Νόλντορ λατομούσαν τους λόφους και τα βουνά της Βάλινορ για πέτρες, με τις οποίες να χτίσουν τα σπίτια και τους πύργους τους. Πρέπει να έστρωσαν πολλούς δρόμους σε όλο το μήκος και το πλάτος του Άμαν για να μεταφέρουν αυτές τις πέτρες. Αλλά τι άλλο έκαναν ενόσω έχτιζαν τον πολιτισμό τους; Έσκαβαν ορυχεία στα βουνά για μεταλλεύματα και πολύτιμους λίθους και κυνηγούσαν στα δάση του Όρομε (πιθανώς μαζί με τους Βάνυαρ). Ίσως ορισμένοι από τους Νόλντορ να ταξίδευαν κάποιες φορές μαζί με τους Φάλμαρι (οι Φάλμαρι βουτούσαν για μαργαριτάρια, που έδιναν στους Νόλντορ με αντάλαγμα πολύτιμους λίθους ή σαν πληρωμή για την βοήθεια τους στο χτίσιμο της Αλκουαλόντε).

Αλλά βασικά, πρέπει να υπήρχαν πολύ λίγα πράγματα που μπορούσε κανείς να κάνει, εκτός από το να τριγυρνά όλη μέρα τραγουδώντας ή να γλεντάει με τους Βάλαρ και τους Μάϊαρ. Για έναν Νόλντο, που ήθελε πάντα να κάνει κάτι επικοδομητικό, η ζωή στο Ευλογημένο Βασίλειο πρέπει να ήταν πολύ βαρετή. Για ποιό άλλο λόγο να βρήκαν κατευθείαν το στόχο τους οι ύπουλες υποδείξεις του Μέλκορ, ότι στη Μέση-γη θα έβρισκαν πολλά περισσότερα ενδιαφέροντα;

Μετά την επιστροφή τους στο Τολ Ερέσσεα, τη Δεύτερη Εποχή, οι Εξόριστοι δεν φαίνεται να έμειναν ευχαριστημένοι με το να κάθονται όλη μέρα και να τραγουδάνε. Πιθανώτατα ανάμεσα στους Έλνταρ, που ταξίδευαν στη Νούμενορ για να διδάξουν τους Ντούνεντάϊν, να υπήρχαν πολλοί Νόλντορ, που να ήθελαν να ξαναμπούν στη “κυκλοφορία”. Το να βοηθήσουν τους Εντάιν να χτίσουν ένα καινούργιο κράτος πρέπει να ήταν ακριβώς αυτό που τους χρειάζονταν. Οι Σίνταρ ήταν, κατά πάσα πιθανότητα, αυτοί που έφεραν δέντρα, φυτά και ζώα στη Νούμενορ. Και αυτοί, ίσως, να είχαν κουραστεί από την βαρετή ζωή στο Ευλογημένο Βασίλειο.

Τί χρειάστηκε να κάνουν οι Βάλαρ για να κρατήσουν τα Ξωτικά ευχαριστημένα όλες αυτές τις χιλιάδες τα χρόνια; Θα υπήρξαν πάμπολλες ιπποδρομίες, διαγωνισμοί κυνηγιού, και προφανώς μια βασανιστικά μακραίωνη παράδοση διαγωνισμών στην ποίηση και το τραγούδι. Πόσες διασκευές του «Θρήνου για τα Δύο Δέντρα» μπορούσαν άραγε να συνθέσουν οι Βάνυαρ;

Οι βιβλιοθηκάριοι θα ήταν περιζήτητοι ανάμεσα στα Ξωτικά. Μόλις ο Ρούμιλ δημιούργησε τα Τένγκουαρ και ο Φέανορ τα αναθεώρησε, τα Ξωτικά πρέπει να συνέθεσαν καταιγισμό ποιημάτων, διηγημάτων, ιστορικών κειμένων κλπ. Θα πέρασαν επίσης ολόκληρες Εποχές αναλύοντας όλες τις γλωσσικές γνώσεις, που έφεραν οι Νόλντορ και οι Σίνταρ από τη Μέση-γη. Όταν ολόκληρη η ήπειρος του Άμαν αποτραβήχτηκε από τους Κύκλους του Κόσμου, τα Ξωτικά που είχαν παραμείνει εκεί θα πρέπει να αισθάνθηκαν πολύ απομονωμένα. Σίγουρα, θα έφτανε πότε-πότε κάποιο πλοίο στο Τολ Ερέσσεα, φέρνοντας φρέσκιες ειδήσεις για γεγονότα που διαδραματίζονταν στις θνητές χώρες, νέες προσθήκες στα γενεολογικά δέντρα (αυτό μάλλον άλλαζε πολύ αργά κάθε μερικές εκατοντάδες χρόνια), και τον τυχόντα νέο γλωσσικό ιδιωματισμό κάποιας σχεδόν άγνωστης διαλέκτου από τις μακρυνότερες περιοχές της Μέσης-γης.

Και πού ακριβώς εγκαταστάθηκαν όλα τα Ξωτικά, που ταξίδεψαν για την Άμαν; Πόσο μεγάλη έγινε η Αβαλλόνε; Έφευγε κανείς από την πόλη για πάντα; Οι Βάλαρ ή οι Νόλντορ της Τίριον πρέπει να έδωσαν το δέντρο Κέλεμπορν στα Ξωτικά του Μπελέριαντ σαν σύμβολο της αποκατάστασης των σχέσεων τους. Επιτρέπονταν, όμως, στα Ξωτικά του Τολ Ερέσσεα να μετακομίσουν στην ηπειρωτική χώρα;



Εφόσον, θεωρητικά, υπήρχε ένα Παλάντιρ στην Αβαλλόνε, που ήταν συντονισμένο με την ‘Πέτρα του Ελέντιλ’, που φυλασσόταν στους Λόφους των Πύργων (Tower Hills) κοντά στο Μίθλοντ, είχαν άραγε οργανώσει τα Ξωτικά κάποιο είδος επικοινωνίας με μηνύματα, με το οποίο οι κάτοικοι της Μέσης-γης μπορούσαν να ανταλλάσσουν χαιρετισμούς και ειδήσεις με τους κατοίκους της Άμαν; Ο Γκίλντορ Ινγκλόριον περνούσε προφανώς πολύ χρόνο κοιτάζοντας σε αυτό το Παλάντιρ. Σίγουρα, με μνήμη τόσο καλή όσο αυτή των Ξωτικών, δεν χρειαζόταν να ανανεώνει στο μυαλό του την εικόνα της Δύσης κάθε δυο χρόνια; Και δεν είναι περίεργο το πώς γνωρίζουμε τι συνέβει στον Αρ-Φάραζον, όταν επιτέθηκε στη Βάλινορ; Πως διασώθηκε αυτή η γνώση, αν ο Ελέντιλ (που συνέγραψε την «Ακάλλαμπεθ») δεν άνοιξε γραμμή επικοινωνίας με κάποιον στο Τολ Ερέσσεα και έμαθε τι συνέβει;

Πρέπει να αναρωτηθούμε ποιοί ήταν οι Ξωτικοί Άρχοντες του Τολ Ερέσσεα. Επισκέφτηκαν την Νούμενορ για τον γάμο του Αλντάριον με την Ερέντις; Ήταν ο Φίνροντ Φέλαγκουντ ένας από αυτούς; Λέγεται όμως, ότι “περπατάει με τον Φινάρφιν τον πατέρα του κάτω από τα δέντρα του Έλνταμαρ”. Ίσως να μην ήταν υποχρεωμένος να εγκατασταθεί στο Τολ Ερέσσεα. Και παντρεύτηκε ποτέ ο Φίνροντ την Αμάριε, την Ξωτικιά των Βάνυαρ, στην οποία δεν επετράπει να τον ακολουθήσει στη Εξορία; Αν ναι, τότε ίσως να έγιναν πολλοί γάμοι στην Άμαν μετά την επιστροφή των Εξόριστων. Οι Νόλντορ είχαν έντονη την τάση να παντρεύονται με άλλα Ξωτικά…

Θα κάναμε καλά να αναρωτηθούμε τί κάνουν τα Ξωτικά όλη την ημέρα τώρα, που άφησαν πλέον πίσω τους, στη Μέση-γη, τη μακριά τους παράδοση για μεγάλους πολέμους και καταστροφές. Είναι απίθανο να επαναστατήσουν ξανά ενάντια στους Βάλαρ, ή να απειληθούν από σατανικά πλάσματα. Ίσως να απλώθηκαν σε όλες τις ακατοίκητες περιοχές της Άμαν χτίζοντας πόλεις, φυτεύοντας δάση, σκάβοντας καινούργια ορυχεία και λατομεία, και γενικά περνώντας υπέροχα δημιουργώντας έναν καινούργιο πολιτισμό, πολύ ανώτερο του αρχαίου σε πάμπολλους τομείς.

Θα πρέπει να είχαν δημιουργηθεί αρκετές “φυλές” στην Άμαν μέχρι την εποχή της καταστροφής της Νούμενορ: οι Βάνυαρ, οι Νόλντορ του Φινάρφιν, οι Φάλμαρι, οι Νόλντορ του Τολ Ερέσσεα, οι Σίνταρ του Τολ Ερέσσεα, και κάποια από τα Ξωτικά του Δάσους (Sylvan), που είχαν αρχίσει να εμφανίζονται.

Πού εγκαταστάθηκαν τελικά ο Λέγκολας και ο Γκίμλι; Και η Γκαλάντριελ υποχρεώθηκε να μείνει στην Αβαλλόνε; Κι αν ήθελε να επισκεφθεί τον Φινάρφιν στο Έλνταμαρ (ή την Βάλινορ, αν υποτεθεί πως το Έλνταμαρ ήταν τόσο κατεστραμένο, μετά το “παρτάκι” του Αρ-Φάραζον, που οι Νόλντορ να μην μπορούσαν να επιστρέψουν εκεί); Πού θα κατέληγε να μείνει ο Κέλεμπορν, όταν θα εμφανιζόταν τελικά; Θα έπρεπε να συμβιβαστεί με το να επισκέπτεται συγγενείς για τις επόμενες δυο χιλιάδες χρόνια;

Και τι έγινε με τον Έλροντ και την Κελεμπρίαν; Και με τον Έλλανταν και τον Έλροχιρ (άν υποτεθεί, ότι επέλεξαν να μείνουν Ξωτικά); Πήγαν βόρεια να επισκεφθούν την Έλγουϊνγκ και τον Εαρέντιλ; Και ζούσε η Έλγουϊνγκ ακόμα σε εκείνον τον πύργο στο απώτερο βορρά; Εμφανίζει ποτέ ο Εαρέντιλ το Σίλμαριλ στις σπουδαίες γιορτές;

Αν η Άμαν δεν εξελίχθηκε σε καινούργιο κόσμο, με νέες ηπείρους για εξερεύνηση, ίσως τα Ξωτικά να τελειοποίησαν το διαστημικό ταξίδι και το πέρασμα ανάμεσα στις διαστάσεις, ώστε κατά καιρούς να ελέγχουν τα πράγματα πίσω στις θνητές χώρες.

Άν είναι έτσι, τότε ίσως να έχουμε επιτέλους μιαν εξήγηση για το τι σημαίνουν όλες αυτές οι παράξενες εμφανίσεις ATIA…
 

___________________________________________________________________________________
Published in English as part of  the Collection "Parma Endorion, Essays on Middle Earth" © 1996-2003
Translated by Ms. Kaethi Karageorgi after  permission  kindly granted  by the author, Mr. Michael Martinez